Калі паглядзець навокал, можна заўважыць дзіўнае: ўсё развіваецца, ўсё расце, ўсё мяняе сваё аблічча. Учора тут была трава, заўтра — сцяжынка, пратаптаная кімсьці... А на трэці дзень — кветкамі ўсё прарасло.

Вось і ўсё. Званочка змоўкла рэха...
Крэйда непатрэбная ляжыць.
Ў гэты клас увосень з шумам-смехам
Пакаленне юных прыбяжыць.

Ўсё ізноў паўторыцца спачатку –
Строгасць класнай, эсэмэсак перашэпт,
І дырэктарка на варце зноў парадку...
Толькі ўсё без нас. Кароткі школьны век.

Зоя Справядлівая

Вочы заплюшчы -
і ты апынешся
ў дзіўнай краіне,
краіне мараў.

Стралою ўпіваецца ў сэрца
Цяжкае слова – здрада.
Яно не дае сагрэцца
Яно гучыць страшным загадам.

Стаіць дзяўчына амаль нерухома. Яна адна. Стаіць над абрывам, на высокім беразе. Робіць крок – і ўзносіцца птушкай да высокіх аблокаў, адлюстраваных у сіняй вадзе. Яна нарэшце адчула сябе самым шчаслівым чалавекам на зямлі, яна аддала сябе роднай вадзе і зямлі.

Так файна быць з табой на Вы,

Жыць у фантазыях і мроях,

Ня дбаць пра “згубу галавы”,

Не вырабляць зь сябе “героя”...

 

Хачу захлынуцца тваёй асалодаю