Уладзімір Эдуардавіч на сваіх лістах адлюстроўвае пераважна мясціны, звязаныя з беларускай мінуўшчынай. І трапна адзначыў краязнавец Алесь Карлюкевіч: ”Мастак стварае своеасаблівы “фонд памяці”. Толькі, нягледзячы на ўжо створаны фонд, альбомаў магло б быць значна больш. Уся справа ў адсутнасці фінансавання. Так, у 1998 годзе ў свет выйшаў альбом “Мясціны Міцкевіча”. Але яго выданне каштавала мастаку вялікіх намаганняў. Першапачаткова фінансавую падтрымку абяцаў Навагрудскі аддзел культуры. Уладзімір Лукша аб’ездзіў увесь горад, зрабіў патрэбныя замалёўкі. І раптам у фінансаванні адмовілі. Накіравалі мастака толькі ў Інстытут польскай культуры. На шчасце Інстытут выдаткаваў частку патрэбных сродкаў на выхад альбома. З другой часткай дапамог пробашч Чырвонага касцёла Уладзіслаў Завальнюк. Гэта быў не апошні раз, калі дапамога прыходзіла ад прбашча.Дзякуючы намаганням святара, свет змог пабачыць і альбом “Падарожжа ў Будслаў”.

Яшчэ адна тэма, якой значнае месца адведзена ў творчасці мастака, - тэма прыроды.

Цікава і ў лес схадзіць. Цікава пабачыць і мора. Чалавек без прыроды не можа, - распавядае нам мастак.

Толькі сёння выехаць на мора хаця б у тую ж Расію ці Украіну Уладзімір Эдуардавіч не мае магчымасці. А вось раней тое было рэальным. Як вынік, выйшаў альбом з замалёўкамі Крыма.

Піша Уладзімір Лукша і алеем. Але жыць на сродкі з выстаў – немагчыма. Ды не так і шмат выстаў праходзіць. Гэта, напэўна, адна з прычын, па якой мастак сцвердзіўся менавіта як графік. Хаця ўзнікаюць праблемы і з рэалізацыяй выдадзеных альбомаў. Некаторыя з іх застаюцца незаўважанымі – пралежваюць у майстэрні, чакаючы лепшых часоў.

Спрабаваў мастак пісаць нават іконы. Запрашалі ў Расію распісваць храм. Адмовіўся.

Уладзімір Эдуардавіч яшчэ ў савецкія часы змог блізка пазнаёміцца з беларускімі краявідамі. Тады гэта было куды прасцей. Па словах мастака, само мастацтва ў тыя часы было больш запатрабавана. Нават у штат газет і часопісаў уваходзілі мастакі, чые малюнкі з’
яўляліся на старонках выданняў. Сёння, на вялікі жаль, тое не патрэбна і ўсё робіцца на кампутары.

Альбомы Уладзіміра Лукшы – плён уласнай працы, альбо сумесныя праекты з паэтамі. І вядомыя такія працы ва ўсіх кутках Беларусі. Дастаткова прывесці назвы альбомаў, каб усё стала зразумела. “Вілейскія матывы”, “Старажытны Полацк”, “Куточкі Нясвіжа”, “Стаўбцоўшчына”... А вось сябрам Саюза мастакоў Уладзімір Эдуардавіч не з’яўляецца. Хаця пэўныя захады для гэтага рабіў. У хатнім архіве мастака і па сёння захоўваюцца рэкамендацыі мэтраў мастацтва. Распачынаць новую валакіту з уступленнем у Саюз не збіраецца. Планаў на будучае ва Уладзіміра Лукшы багата. Дай бог, рэалізаваць хаця б палову з іх. Хацеў бы ён выдаць альбомы з замалёўкамі Брэста, Гомеля і іншых гарадоў нашай краіны... Тым больш, што тое-сёе ўжо напрацавана. Дык застаецца пажадаць мастаку не страціць энтузіязму, што выступае ядром ягонай працы. І канешне ж падмацаваць энтузіязм належным спонсарствам.

Сярей Макарэвіч, студэнт журфаку БДУ.