Летам 2004 года сышоў з жыцця наш зямляк Уладзімір Весялуха, ён быў паэтам і проста сціплым, шчырым чалавекам. У ”Волаце” мы адразу не напісалі пра яго смерть, бо не валодалі матэрылам, але ў гэтым выпадку лепш пазней, чым ніколі. Мы звярнуліся да ўдавы Уладзіміра Мікалаевіча – Аляксандры Паўлаўны; з яе расповеду атрымаліся вось такія замалёвачкі з жыцця паэта:

***

Уладзімір Мікалаевіч нарадзіўся ў вёсцы Старыя Дзевяткавічы на Слонімшчыне 1 студзеня 1948 года, але запісалі яго 2 студзеня. Бацька рана памёр – яго забіла маланка. Таму маці адна выхоўвала 6 дзяцей. Уладзімір быў перадапошнім дзіцём. Скончыўшы Новадзевяткаўскую школу, ён працуе загадчыкам клуба ў роднай вёсцы. Затым загадваў бібліятэкай, там жа. Паступіў завочна ў БДУ і пайшоў працаваць ў школу. Быў каля 12 год дырэктарам Хмяльніцкай васьмігодкі. Потым дырэктарам Дзевяткаўскай СШ. Нейдзе каля 1984 года пераехалі жыць на Вілейшчыну. Тады мы з Уладзімірам Мікалаевічам ўжо былі жанаты, разам працавалі ў Рабунскай школе. Пасля Уладзіміра Мікалаевіча запрасілі ў Аддзел народнай асветы. Доўга і плённа працаваў ён там. Калі загадчык Аддзела народнай асветы Солдак захварэў, ён вельмі хацеў бачыць на сваім месцы майго мужа. Але Уладзімір не пагадзіўся на гэта па стану здароўя, быў слабым.

***

Вельмі цікава мы з ім пазнаёміліся. Ён тады працаваў дырэктарам Хмяльніцкай школы. А я скончыла стацыянар літаратурна-музычнага факультэта педінстытута ў Мінску і прыехала па размеркаванню ў Слонім. У адзеле адукацыі гляжу, стаіць малады мужчына, я падышла і запыталася куды мне звярнуцца. Ён запытаўся хто я і адкуль, а потым кажа: ”Дык ў маю школу патрэбер такі настаўнік”. Усё - такі адразу мяне ў Хмяльніцкую школу не накіравалі, але ж ўжо мы былі знаёмы. Пачалі з таго дня ператэлефаноўвацца. А праз год адбылося наша вяселле, вось пасля гэтага я ўжо змагла пераехаць да яго.

***

Выхаваў Уладзімір Мікалаевіч трох сыноў.

Старэйшы, Вячаслаў, у школе намаганняў не прыкладаў, але зараз вучыцца завочна ў Ашмянскім педкаледжы на правазнаўцу, бо зразумела, без адукацыі немагчыма.

Сярэдняму сыну Аляксандру не вельмі пашэнціла. Ён быў самы здольны ў плане вучобы. Скончыў школу з залатым медалём, як і тата. Пасля школы паступіў у Полацкі ўніверсітэт на факультэт эканомікі і кіравання ў прамысловасці. Але на чацвёртым курсе, вяртаючыся позна ў інтэрнат ўбачыў бойку. Вырашыў абараніць дзяўчыну і сам атрымаў цяжкую траўму. Доўга праляжаў у шпіталі. Універсітэт прыйшлося аставіць. Але я спадзяюся, што ён знойдзе сябе ў жыцці, зможа закончыць адукацыю.

Малодшы сын Алег зараз вучыцца завочна ў Акадэміі МУС і працуе на рамонтным заводзе юрыстам.

***

Шмат вершаў напісаў Уладзімір Весялуха яшчэ на Слонімшчыне. Калі ён быў дырэктарам Хмяльніцкай школы, яму прапанавалі выдаць зборнік вершаў, але Уладзімір Мікалаевіч адмовіўся. Сказаў, што яшчэ мала напісаў, для таго каб выдаваць кнігу. Ён заўсёды быў простым сціплым чалавекам. Шмат часу аддаваў працы, працаваў сумленна, нават па-начох правяраў сшыткі, рыхтаваўся да ўрокаў.

У апошнія гады жыцця ён працаваў вельмі напружана, займаўся з дзецьмі, перапісваўся з калегамі, пісаў рэцэнзіі да кніг і падручнікаў. Быў актыўным сябрам Таварыства Беларускай Мовы. На вершы часу амаль не было. Да таго ж здароўе пагаршалася.

Памёр ён 1 жніўня (?),
якраз на свята Спас.

Падрыхтавалі Сяргей Макарэвіч і Аляксей Сюдак